Storythai

จุดต่ำสุดของอารมณ์จริงๆ
ทั้งๆที่เหมือนจะดีขึ้นแล้วเชียว
แต่กลับแย่ลงทันที

เราไม่ได้เสียใจเลยนะที่ติดอันดับที่80
แต่เราไม่อยากให้แม่เราต้องลำบาก
มันเกินตัวจริงๆ

เราทำอะไรตามใจตัวเองมามากพอแล้ว
เราทำให้แม่ลำบากเพราะเรามามากพอแล้ว

แค่ทริปเล็กๆที่เราตั้งใจว่าจะไปให้ได้
มันไม่สำคัญเท่าความสบายใจของแม่เราหรอก
ถึงแม้ ครั้งนี้จะเป็นโอกาสสุดท้ายที่เป็นไปได้มากที่สุดแล้วก็ตาม

เงินเกือบแสนของแม่เรา
กับความสุขของเราแค่3สัปดาห์
มันจะคุ้มกันหรอ?

เราเหนื่อยใจกับความไม่เอาไหนของตัวเองเต็มที
เราพยายามดิ้นรนไปสอบ
เราพยายามหาทุนที่จะทำให้เราไปจากที่นี่
เราเฝ้าหาโครงการดีๆเพื่อเป็นทางเลือกในอนาคต
เราต้องดิ้นรนขนาดนี้เพื่ออะไรกัน?

ทำตัวให้เป็นคนไม่มีฝัน
แล้วเดินตามทางสามัญของตัวเอง
มันจะไม่ดีกว่าหรอ?

ทำไมเราต้องเป็นผู้รับตลอดด้วย
ทำไมต้องมีคนเสียสละเพื่อเราทุกครั้ง
เราสำคัญขนาดนั้นเลยหรอ?

ถึงแม้ได้ทุนมาซัก4แสน
แต่ค่าเรียนจริง7แสน
เราก็ไม่ไหวหรอกนะ

เราโชคดีกว่าใครๆหลายคน
ใช่ซิ อย่างน้อยเราก็โชคดีกว่าพี่ปราง
พี่ที่เสียสละเพื่ออนาคตของเรา
ความจริงน่าจะเป็นพี่ปรางที่จบจากเซนต์โยด้วยซ้ำ
ความจริงไม่สมควรจะเป็นปลาย!!

จะทำตัวเป็นคนเห็นแก่ตัวอย่างนี้ไปถึงเมื่อไหร่กัน
จะฝันสูงเกินไขว่คว้าไปทำไมกัน
ในเมื่อครอบครัวเรา ก็มีกันอยู่แค่นี้เอง

ทุกคณะและทุกมหาลัยฯที่ปลายไฝ่ฝัน
อัตราการแข่งขัน คือ 9 เท่ากับสูงสุด
ถ้าพลาดขึ้นมา แม่จะทำยังไง

เป็นคนดี คนเก่ง แค่นี้จะทำอะไรได้
เป็นลูกกตัญญูที่ทำให้แม่เดือดร้อน
จะเรียกว่าลูกกตัญญูได้ยังไง

ทุกวันนี้เราก็ทำให้ครอบครัวเดือดร้อนอยู่แล้ว
เราอาจจะอยู่ผิดที่จริงๆก็ได้
ทะเยอทะยาน ..... ซักวันคงพลัดตกลงมา

อย่างเวลาที่เรารักใครหมดหัวใจ
แล้วเค้าต้องหายไปจากชีวิตเรา
ก็เหมือนกับตอนนี้ล่ะมั้ง
ที่ทำได้แต่ยอมรับความเจ็บปวดในทางเลือกของตัวเอง

เพราะเราเลือกที่รักแล้ว เราถึงทุ่มเทให้เค้าทั้งหมด
เพราะเราเลือกแล้วที่จะรักเค้า จึงไม่ยอมเผื่อใจไว้รักตัวเอง
ตอนนี้เป็นยังไงล่ะ? สิ้นหวังอยู่ลำพัง
มีใครซักคนมั้ยที่จะคอยปลอบใจ

รู้บ้างมั้ย? วันนี้เราไม่เหลือใครอีกแล้ว
รู้บ้างมั้ย? วันนี้กับเมื่อสามสิบวันที่แล้ว
เราเจ็บปวดไม่ต่างกันเลย

แล้วเราจะทำยังไงได้ล่ะ
เราทำอะไรได้
เราเลือกให้เธอกลับมาหาเราได้มั้ย
เรารั้งให้เธออยู่กับเราได้มั้ย
มันไม่มีทางเป็นไปได้เลย

ถึงอยากคุยกับเธอแค่ไหน ก็ทำไม่ได้
ถึงอยากได้ยินเสียงเธอแค่ไหน ก็ทำไม่ได้
ถึงแม้อยากเจอเธอแค่ไหน ก็เป็นไปไม่ได้

เธอไม่เคยรู้เลยซินะ ตอนที่เธอหลับไป
เราเคยร้องไห้คร่ำครวญแค่ไหน
เพื่อขอให้เธอเลือกที่จะอยู่กับเรา
เราทำได้แค่แอบร้องไห้ และยอมรับการตัดสินใจของเธอ

มันผ่านมานานแล้ว
แต่เราก็ไม่เคยลืมค่ำคืนทรมานนั้นได้เลย
มันยิ่งกว่าการรักใครข้างเดียวอีกนะ
มันเจ็บปวดยิ่งกว่า ตอนถูกคนที่เรารักขับไล่อีกนะ

ร้องไห้คร่ำครวญเพื่ออะไรกัน
ในเมื่อเธอไม่เคยรับรู้เลย

ความอ่อนแอมันไม่เคยหายไปจากตัวเรา
เพียงแต่มันรอมันที่จะแสดงให้ซักคนเห็น
คนที่จะรับรู้และเข้าใจความเจ็บปวดของเรา
คนที่มีค่าพอที่น้ำตาของเราจะไหลเพื่อเค้า

แต่คนที่เราอยากให้เห็น
เค้าไม่อยู่เพื่อรับรู้มันอีกแล้ว

จากกัน .... ทั้งที่รักกันมาก
จากกัน .... ทั้งที่สัญญากันไว้
จากกัน .... ทั้งที่พันธะยังยึดใจเราไว้
จากกัน ในแบบที่เราทำอะไรไม่ได้เลย

เมื่อไหร่การรอคอยนี้มันจะจบลงซะที

......นี่แหละนะ......
"จุดต่ำสุดของอารมณ์"

as we're so far ...... not often be together as past
but why you're cruel to me, so that you're peevish me for something
I don't know if I've done something wrong
so that you can't forgive me
you likely don't know how I am
but ..... you seem like ..... not to know how I am
what's happen? I've done something so terrible?
why you do as I'm so bad, I'm so wrong
but why don't you to me the reason?
just waiting for me die?
I'm not happy, I'm not ok, do you know?
or your heart is dark, so you don't see my hurt?
tell me why .......
........then I'll go ........